حضور سياسی زنان در انتخابات افغانستان
براساس آمار کمیسیون انتخابات، ۳۰۰ زن برای راه یافتن به شوراهای ولایتی نامزد شده اند. نام دو زن در میان نامزدان ریاست جمهوری و نام پنج زن دیگر در میان معاونان نامزدهای ریاست جمهوری به چشم می خورد. خبرنگاران می گویند مردم نسبت به مشارکت سیاسی زنان خوشبین

هستند.

آمنه رسولی -کاندید شورای ولایتی -کابل

تو را من چشم در راهم

سلام دوستان !!!
باز هم یک صبح بخیر دیگر خدمت شما عرض می کنم و امیدوارم که همواره شاد و کامیاب باشید. امروز می خواهم از وقتی برایتان بنویسم که به لحظه ای می رسید که دلتان می خواهد که کسی شما را دوست داشته باشد و برایتان بمیرد و شما هم می خواهید که او نیز برایتان بال بال بزند.
آه !خدای من !کسی را که دوستش داری از دست می دهی وشاید هم رسم زندگی و عاشقی همین است که "عاشق به معشوق نمی رسد " همانطوری که لیلی به مجنون نرسید و شیرین به فرهاد و خسرو به شیرین ولی امیدوارم که تمام عاشقان دنیا به خاطر تمام عشق عاشقان عالم و عشق های پاکی که به هم دارند به هم برسند و به آرزوهای خود نایل آیند. ولی الان که دارم این مطلب را برای شما می نویسم نمی دانید که چه حسی در خود می بینم بعد از اینکه تنها کسی را که دوستش داری می رود و جای پایش فقط در روی ساحل شنی دلت باقی می ماند.

ولی بیایید یک بار دیگر مثل دختر ک در تصویر از خدا بخواهیم که ماهی را به آب ، آتش را به سردی و سفر کرده را به خانه و یار را به دیار یاران برساند.

دیگر عرضی نیست

تا روزی دیگر و مطلبی دیگر

یــــــــــــــــــا حـــــــــــــــــــــــق
قربون همه شما

هیچکس تنهایی ام را حس نکرد

غربت ویرانی ام را حس نکرد

هیچ کس چشمی برایم تر نکرد

آرزوهایم را کسی باور نکرد

یاد دوستان سفر کرده بخیر

به کجا چنین شتابان !
گون از نسیم پرسید : به کجا چنین شتابان ؟
به هر آن کجا که باشد به جز این سرا سرایی
تو و دوستی خد ا را چو از این کویر ظلمت به سلامتی گذشتی
به شکوفه ها به باران برسان سلام ما را !!!
دوستان عزیز سلامی به سرخی گل لاله و به سفیدی برف و به گرمی آفتاب برای تمام شما دوستان و خوبان تقدیم می کنم . صبح زیبایتان بخیر .
امیدوارم بر من ایراد نگیرید که چرا همه اش خاطره می نویسی ولی این را برایتان بگویم که هدف از ایجاد کردن این وبلاگ ثبت کردن خاطرات روزانه ام می باشد . الان با موسیقی که از هدفون پخش می شود و با چتی که با یکی از دوستان خود می کنم به یاد دوستانی هستم که می خواهند برای سه روز به بند امیر بروند و در آنجا در فستیوال راه ابریشم شرکت کنند . اوه! خدا چقدر از تنها بودن بدم می آید و دلم می خواست که می توانستم با آنها بروم و در این سه روز با آنها به تفریح بپردازم.
ولی جای تاسف نیست چون در روز سوم به آنها ملحق خواهم شد. ولی خودمونیم تنهایی هم عالمی دارد.
تنفس درختان ، حرکت ابرها ، به صدا در آمدن صداهای جهان هستی همه و همه این را به ما نشان می دهند که تا شقایق هست زندگی باید کرد و زنده بود. دیروز که این وبلاگ را تازه تاسیس کرده بودم آدرس آن را به تمام دوستانی که با آنها سرو کار داشتم دادم و از آنها نظر خواستم که تا جایی برای من مفید بود از آنها در کار امروزم استفاده کردم.
بگذارید از دوستانم برایتان بگویم که عکسشان را در این پیوست می بینید. دوستانی که 4 سال با آنها بودم و سرو کار داشتم . این دوران را بهش می گویند دوران دانشجویی . دوران خشم و غضب های سریع و بخشش های آنی . دورانی که هم شیرین است و هم حوادث تلخی برای خود دارد ولی چیزی که واقعا شیرین است "یادگیری است" که از این 4 سال به نحوی باید آموخت و من هم دوست داشتن و محبت کردن را از دوستانم آموختم و این را یادگرفتم که انسانها همانطوری که می اندیشند هستند. بالفرض مثال اگر فکر کردی که آدم موفقی هستی همانطور موفق می شوی که تصورش را می کنی . چقدر زیباست که انسان زیبا بیاندیشد و به آینده خود امیدوار باشد و همیشه منتظر حوادث و اتفاقات خوب و جالب در زندگی خود باشد.

پس زندگی زیباست ای زیبا پسند

هوالحق

می خواهم وبلاگم را با این قطعه از شعر معروفی شروع کنم :
به نام خداوند جان آفرین
حکیم سخن بر زبان افرین
به نام خداوند خورشید و ماه
که جان را به نامش خرد داد راه
شروع روز زیبای بهاری سال 1388 را در حالی به تماشا می نشینم که خورشید در آسمان می تابد و از پرتوی الهام بخش خود تمام عالم را با نور زیبای طلایی رنگ خود گرم و زیبا کرده است. درختانی را از لابه لای پرده کرکره دار به تماشا می نشینم که سر به فلک کشیده اند و لباس سبز یک رنگ خودرا برتن کرده اند. آسمانی را در بالای سر این درختان کوتاه و بلند می بینم که آبی است و ابرهایی در آن به حرکت در می آیند و بر زیبایی این تابلوی طبیعی صد چندان افزوده است. خواندن سعید آسایش هم که نازی نازی را می خواند بر این همه زیبایی های غیر قابل وصف افزوده است .

وای خدای من زندگی چقدر زیباست... زیبایی را باید دید ... لمس کرد و با اعماق وجود خود از آن استفاده کرد.

تشکر از خالق تمام مخلوقات :
خدایا از بابت تمام نعماتی که برای من عنایت کردی از تو سپاس گذارم . دلم می خواهد تمام این نعمات را برشمارم ولی نمی توانم ولی کوششم بر این است که در ذیل به آنها اشاره مختصری کنم :
به قول یک شاعر معروف " اهل بامیانم ، روزگارم بد نیست ، تکه نانی دارم ، سر سوزن ذوقی ،خدایی که در همین نزدیکی هاست و مادری بهتر از برگ گل ، پدری مهربانتر از خورشید ، برادرانی خوبتر از سرو ، خواهرانی بهتر از گل " و
دوستانی که در تمام روز با آنها سر و کار دارم و برایشان می میرم .
نزدیک 5 سال است که از خانه و خانواده و دیار دیر آشنای خانگی ام برای درس خواندن به افغانستان و بامیان عزیمت کردم و اکنون که تحصلیم را در رشته زراعت ،بخش باغداری در دانشگاه بامیان خلاص کرده ام کاری یافته ام که اموراتم را با آن بگذرانم ، دوستانی دارم که برای رفتن به پیششان بال بال می کشم و ادامه تحصیلات در کشور هندوستان سرزمین فیل های بزرگ مرا به فکر آینده ای روشن می اندازد که خدای بزرگ راهی را برای بلند شدن از خاک و پر کشیدن به سوی ناشناخته هابرای من فراهم ساخته است .
امیدوارم که امید تمام جوانان و در کنارشان امید من حقیر بر باد نشود و این گل امیدم شکوفا شود و من بتوانم تحصیلاتم را در کشور هندوستان به اتمام رسانیده و بیشتر به زیبایی های اطرافم پی ببرم.
خواهش از خدا:
خدایا به تازگی راهی برای زیبا اندیشیدن در من نشان دادی و از تو بنده وار خواهش می کنم که این امید را از من نگیری .
دوستان عزیز! من بعد از این هر روز خاطراتم را در این وبلاگ من حیث یک دفتر چه خاطرات می نگارم تا دیگران ببینند که یک جوان بامیانی چطور زندگی می کند و می اندیشد.
یا حق