۱۳۸۸ تیر ۱۵, دوشنبه

هوالحق

می خواهم وبلاگم را با این قطعه از شعر معروفی شروع کنم :
به نام خداوند جان آفرین
حکیم سخن بر زبان افرین
به نام خداوند خورشید و ماه
که جان را به نامش خرد داد راه
شروع روز زیبای بهاری سال 1388 را در حالی به تماشا می نشینم که خورشید در آسمان می تابد و از پرتوی الهام بخش خود تمام عالم را با نور زیبای طلایی رنگ خود گرم و زیبا کرده است. درختانی را از لابه لای پرده کرکره دار به تماشا می نشینم که سر به فلک کشیده اند و لباس سبز یک رنگ خودرا برتن کرده اند. آسمانی را در بالای سر این درختان کوتاه و بلند می بینم که آبی است و ابرهایی در آن به حرکت در می آیند و بر زیبایی این تابلوی طبیعی صد چندان افزوده است. خواندن سعید آسایش هم که نازی نازی را می خواند بر این همه زیبایی های غیر قابل وصف افزوده است .
وای خدای من زندگی چقدر زیباست... زیبایی را باید دید ... لمس کرد و با اعماق وجود خود از آن استفاده کرد.
تشکر از خالق تمام مخلوقات :
خدایا از بابت تمام نعماتی که برای من عنایت کردی از تو سپاس گذارم . دلم می خواهد تمام این نعمات را برشمارم ولی نمی توانم ولی کوششم بر این است که در ذیل به آنها اشاره مختصری کنم :
به قول یک شاعر معروف " اهل بامیانم ، روزگارم بد نیست ، تکه نانی دارم ، سر سوزن ذوقی ،خدایی که در همین نزدیکی هاست و مادری بهتر از برگ گل ، پدری مهربانتر از خورشید ، برادرانی خوبتر از سرو ، خواهرانی بهتر از گل " و
دوستانی که در تمام روز با آنها سر و کار دارم و برایشان می میرم .
نزدیک 5 سال است که از خانه و خانواده و دیار دیر آشنای خانگی ام برای درس خواندن به افغانستان و بامیان عزیمت کردم و اکنون که تحصلیم را در رشته زراعت ،بخش باغداری در دانشگاه بامیان خلاص کرده ام کاری یافته ام که اموراتم را با آن بگذرانم ، دوستانی دارم که برای رفتن به پیششان بال بال می کشم و ادامه تحصیلات در کشور هندوستان سرزمین فیل های بزرگ مرا به فکر آینده ای روشن می اندازد که خدای بزرگ راهی را برای بلند شدن از خاک و پر کشیدن به سوی ناشناخته هابرای من فراهم ساخته است .
امیدوارم که امید تمام جوانان و در کنارشان امید من حقیر بر باد نشود و این گل امیدم شکوفا شود و من بتوانم تحصیلاتم را در کشور هندوستان به اتمام رسانیده و بیشتر به زیبایی های اطرافم پی ببرم.
خواهش از خدا:
خدایا به تازگی راهی برای زیبا اندیشیدن در من نشان دادی و از تو بنده وار خواهش می کنم که این امید را از من نگیری .
دوستان عزیز! من بعد از این هر روز خاطراتم را در این وبلاگ من حیث یک دفتر چه خاطرات می نگارم تا دیگران ببینند که یک جوان بامیانی چطور زندگی می کند و می اندیشد.
یا حق

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

دوستان عزیز تشکر از اینکه مطالب من را خواندید و وقت خود را برای من دادیدو تشکر از اینکه در این صفحه نظر دادید. امیدوارم که دوباره به این وبلاگ بیایید.
تشکر
مهدی حسین زاده